Als we met de auto’s op de Via Montebello opgelijnd worden voor de start, kunnen we nog niet vermoeden dat pal om de hoek héél Ferrara is uitgelopen om zich rondom het Piazza Ariostea te groeperen om de deelnemers aan te moedigen vooral heel bruut, hard en met brullende motoren de eerste paar honderd meter van deze etappe dwars door hun wonderschone parkje af te leggen. Wel, wij zijn de vervelendste niet en leggen en-passant met de juiste gasdosering ook nog even een mooi stofgordijn voor onze achtervolgers neer. Ze blijven verrassen, die Talbot Lago side-pipes.

Vandaag staan ons maar liefst 15 proeven te wachten en hopen we na ruim 536 kilometer vóór middernacht in Rome te finishen. Rond lunchtijd (alhoewel ze daar in deze rally heel anders over schijnen te denken) arriveren we in Ravenna. Prachtige stad waar we enthousiast worden verwelkomt. Tegelijkertijd: Argenta -een dorpje 40 kilometer terug- heeft wellicht wel de leukste burgemeester van Italië. Compleet met gestreken sjerp staat hij er bij als een heuse Jan Blijbroek die in het dagelijks leven iets als een damesondermodewinkel bestiert. Hoe dan ook: hij blij, wij blij.
 

Na een relaxede ‘doppio’ in Ravenna zetten we de achtervolging in op Harm en Allard en zo rond Gambettolla begint het landschap van aard te veranderen. De tot op heden vrij vlakke wegen worden bochtig van structuur en ook de hoogteverschillen maken aansprekende indrukken op de auto en niet in de laatste plaats op de stuurmanskunsten van de drivers. We stevenen af op Repubblica San Marino. Een minuscuul staatje dat vrijwel in haar geheel bestaat uit het stratencircuit én een doolhofje van straatjes en steegjes op de top van de berg. De video’s terugkijkend, hebben we naar ons idee élk stukje weg gehad in San Marino. Zowel aan de ‘goeie’ als aan de ‘verkeerde’ weghelft. Met zo’n grote groep historische raceauto’s is een plak asfalt namelijk al snel een hill-climb. En zo geschiedde.

Kort na de lunch komen we erachter dat we het systeem nog niet helemaal hebben begrepen. We scoren maximale strafpunten (300) door te laat te verschijnen op de C.O., lezen de reglementen er nog maar eens op na en besluiten rationeel wanhopig te worden voor wat betreft onze klassering. De Italiaanse rally-methodieken lijken ondoorgrondelijk en daar waar je de systemen nét onder de knie lijkt te krijgen, doet een volgende verrassende uitzondering zich voor. Vannacht ga ik me er nogmaals in verdiepen. Gewoonweg accepteren dat een Italiaanse equipe wint, tenzij een Italiaanse equipe wint, gaat er bij ons niet in.
 

Een voor een druppelen de deelnemers door de drukbevolkte straatjes van Terni, en langzamer dan ooit bereiken we de CTT (stempelpost). En zelfs dan is het wachten nog niet voorbij. Nét voor wij mogen vetrekken, besluiten de officials om een grote groep volg- en serviceauto’s door te laten. Je moet weten dat de Mille Miglia karavaan veel groter is dan de optelsom van 375 klassieke sportwagens. Zo heeft vrijwel elke equipe de beschikking over een of meerdere service-auto’s. Rijden de grote sponsoren met dito auto’s door het convooi en zijn er ook nog eens de diverse autoclubs uit héél Europa, voor wie het rijden van een eigen Mille Miglia -liefst op precies dezelfde data als de ‘echte’- een leuk uitje is.

Wachtend op een signaal van de official zien we 12 Lotus Elise’s, 7 MX-5’s, talloze Cayenne’s, ontelbare Touaregs en AMG-busjes en (ongelogen!) 5 McLaren SLR’s voorbijkomen, alvorens wij eindelijk van start mogen. Dat wachten altijd beloond wordt konden wij op dat moment nog niet bevroeden, maar toen we Terni eenmaal uit waren, en zagen dat alle volgauto’s met onbenullige snelheden hun voorgangers waren gevolgd, hadden we het rijk helemaal voor ons alleen. Okay... en voor Jochen Mass en zijn 300 SLR. En okay, ook een beetje voor de unieke BMW Mille Miglia. De pret werd er met deze concurrenten niet minder op. Meer van, zelfs. Jochen was na een paar minuutjes uit het zicht verdwenen. Die rijdt dan ook op methanol. Maar ruim drie kwartier lang hebben we -onder het oog van de eigenaar van de BMW, die met een 6-liter CLK AMG op onze bumper probeerde te blijven hangen- heerlijk gespeeld op deze fantastische bergweggetjes. Totdat Rome in zicht kwam. En de grote groep service-auto’s.